Ballast achtergelaten, wij gaan verder.

with Geen reacties
Door: Gerard en Mieke Kerkhof – Pelgrimswandeling Moderne Devotie van 13 t/m 17 mei 2015

Behoefte om te ontsnappen aan de hectiek van het dagelijkse leven: dat was onze motivatie om op pad te gaan met De Spil. We waren direct om toen we de aankondiging lazen van de pelgrimswandeling Nieuwe Devotie: wandelen langs de IJssel, rust, nieuwe inspiratie door twee keer per dag een “Spil-viering”, goed gezelschap, slapen bij gastgezinnen of in een klooster. Dat gaan we doen! Het thema was eerlijk gezegd een bijkomstigheid. Twee jaar geleden liepen we met De Spil al eens de Willibrordroute in de lijdensweek voor Pasen. Echt fantastisch! Maar het vroor overdag en de route was voor ons eigenlijk te lang. Hoezo lijdensweek? Een pragmatische keuze dus voor de kortere Nieuwe Devotie wandeling in een warmer seizoen. Dat belooft in elk geval minder blaren en kou. En de natuur op zijn mooist.

We gingen onbevangen op weg: geen speciale vragen waar we antwoord op wilden. De stilte zou zijn werk wel doen. Terugkijkend op deze prachtige pelgrimswandeling was het niet specifiek de stilte die zijn werk deed. Het was best een vol programma. Maar we hadden verder niets aan ons hoofd, en dat maakt je meer open voor indrukken die op je afkomen. Dit gecombineerd met de ontmoetingen met mensen en de vieringen onderweg, maakten ons bewust dat het tijd was om los te komen van dingen die ons belemmeren.

Hoe dat kan? We ontmoeten Mink de Vries, een vrijgevochten frisdenker die ons opnieuw bekend maakte met het gedachtegoed van Geert Groote. Weggemoffeld in de kerkgeschiedenis, maar een belangrijke vernieuwer uit de 14e eeuw. Hij verzette zich tegen misstanden in de kerk en spoorde mensen aan tot persoonlijke verantwoordelijkheid. Zowel in hun geloofshouding, als hun plek in de samenleving. Mink daagde ons namens Geert Groote uit. We hebben al een aantal jaren afstand gehouden tot kerkelijke activiteiten en betrokkenheid. Alleen hoe het ons uitkwam. Dat was tijdelijk nodig, maar wanneer kom je weer in beweging? En hoe doe je het voortaan, zodat je het idee hebt dat je bijdrage er werkelijk toe doet in de samenleving? En zonder dat je er zelf op leegloopt. Die gedachten dringen zich op wanneer je een vent als Mink de Vries ontmoet.

Dan waren daar de gesprekken met schatten van mensen in de gastgezinnen, die zomaar hun huis en hart voor ons openden. Een bejaard boerenechtpaar en ander hartelijk echtpaar bij wie we wederzijds herkenning vonden. Deze mensen vergeten we nooit meer.

Het deed ons veel om onderweg Hemelvaart te vieren in de plaatselijke geloofsgemeenschappen. Voorafgegaan door het ‘Geert Groote maal’ in de kerk van Deventer, vierden we de volgende dag in de open lucht Hemelvaart. Kippen en kalkoenen deden actief mee aan de dienst door tijdig te kakelen of over het podium te lopen. Maar de voorganger gaf voor ons een verrassende kijk op Hemelvaart. Het is verfrissend om buiten je eigen denominatie feestdagen te vieren, merkten we. ’s Avonds vierden we Hemelvaart in een eeuwenoude kerk in Olst en tot slot beleefden we de bijzondere zondag tussen Hemelvaart en Pinksteren in de kerk van de Dominicanen in Zwolle. In de prediking daar hebben we als groep volgens mij allemaal iets meegekregen waar we mee verder kunnen.

Twee jaar geleden waren we bij de start van de Willibrordwandeling ook al te gast bij de Dominicanen broeders. Maar nu sliepen we ook in het klooster. En daardoor was er ’s avonds tijd voor een pintje met de broeders. En voor gesprekken natuurlijk. Hun wijsheid, maar ook hun levenslust waren als een warme deken.

Al deze ervaringen en ontmoetingen bij elkaar opgeteld, maakten dat we wisten wat we moesten doen met het steentje dat we tijdens de pelgrimstocht bij ons droegen. Als symbool voor de belemmeringen in ons gevoels- en gedachtenleven lieten we ze achter op het altaar van de kloosterkerk. Een emotioneel moment. Wij gaan opgefrist en zonder deze ballast verder op onze levensweg. En vast ook nog wel eens met De Spil. Het smaakt naar meer.