Pelgrimservaringen Willibrord 2015

with Geen reacties
Door: Marja en Nancy – 6 april 2015

Marja schrijft: “Mam, je gaat toch niet alleen mee? Mijn dochter kijkt me indringend en vragend aan. Ik vertelde haar net dat ik mee ga lopen met de pelgrimstocht langs de wegen van St. Willibrord. Ik zei haar dat ik nooit alleen ben, maar het maakte weinig indruk. Je kent niemand die meegaat, benadrukte ze nog even….

Ik zocht al wat langer naar een moment om de Stille of Goede Week anders te gaan beleven, dan het bezig zijn met de praktische voorbereidingen. Via de site van retraitecentrum De Spil in Maarssen heb ik me aangemeld om mee te gaan. Het is een 5-daagse wandeltocht van plm 125 km langs de wegen van de Heer.

Zondagavond meldde een groep mensen van allerlei pluimage, achtergrond en geloofsovertuiging zich bij het klooster van de Dominicanen in Zwolle. Tijdens een spel leerden we elkaar wat beter kennen. We gingen met elkaar eten en er ontstond een moment van open ontmoeting. De inmiddels gearriveerde gastouders werden voorgesteld waar we die nacht zouden slapen. Wat fijn dat er mensen zijn die zomaar iemand opnemen om diegene een bed en een ontbijt aan te bieden. Hartverwarmend!!

Na een kleine viering in de kapel van het klooster vertrokken maandagmorgen richting Hierden. Allemaal op weg naar hetzelfde maar met een verschillende intentie. Gaandeweg ontstonden er gesprekken, momenten van herkenning, nieuwe inzichten, andere visies. Soms kreeg je een vraag mee om iets te overdenken of om waar te nemen waardoor je geraakt wordt bij het luisteren van een stuk tekst uit de bijbel. En intussen lopen, soms wind en regen, af en toe een zonnetje maar met een onwrikbaar geloof dat het zal lukken. Want ik heb zoveel mooie en fijne dingen meegemaakt doordat vrijwilligers onderweg mij iets heb laten zien van hun geloof in het goede van de mensen.

En mam zaten er leuke mensen in de groep? Ja dochterlief, en niet alleen leuk, maar ook bezield en intens betrokken bij allerlei levensvraagstukken. Je hebt toch niet bij vreemden geslapen he? Nee hoor……”

 

Nancy schrijft: Jezus loopt, in de ander, met je mee

“Het is dinsdagochtend, de tocht gaat vandaag van Elburg naar Hierden.

We lopen op een dijk, zonder beschutting en het stormt… Niet een klein beetje maar echt serieuze windstoten van windkracht 9. Bij tijden in combinatie met een hagel of regenbui. Het is enorm afzien, ik heb pijn en kan me met moeite staande houden in de storm. De wind komt van rechtsvoor. Vooruitkomen is een hele opgave, voetje voor voetje scharrel ik over de dijk, ik vlieg alle kanten op als ik niet uitkijk en ik stel mezelf een aantal vragen: “Wat heeft de pijn me te zeggen? En de regen? En de wind? Waarom doe ik dit? Voor wie?”

Ik kom er niet uit en begin de moed te verliezen.

Een medepelgrim komt naast me lopen, legt zijn hand even op mijn schouder en vraagt: “gaat het?” Ik schud mijn hoofd, ik moet toegeven dat het niet gaat.

Hij is lang, ruim 2 meter en gaat rechts voor me lopen. Daar waar de wind vandaan komt. Hij maakt zich breed door zijn armen een beetje wijd te doen en strekt zich uit zodat hij nog een beetje langer is. Hij draait zich om en vraagt: “helpt dit?” Ik knik; ja dit helpt zeker! Hij zet me in de luwte en ik loop direct een stukje gemakkelijker. Hij loopt in een rustig tempo met stabiele stappen door. En blijft dat de hele ochtend doen.

Ineens ben ik geraakt en zie ik de metafoor; Jezus loopt daar rechts voor me, Hij houd me in de luwte. Hij loopt met me mee.

Als ik even achterom kijk naar de anderen raak ik gelijk uit evenwicht, vlieg ik de berm in en moet ik alle zeilen bijzetten om weer in de luwte te komen. Als ik op een gegeven moment vind dat ik het zelf wel weer kan en dus het tempo verhoog merk ik al snel dat het te zwaar is voor me en ik terug moet naar zijn tempo.

Ik houd mijn ogen op hem gericht en loop rustig door, Hij houd me in de luwte als ik dichtbij hem blijf en zijn tempo blijf volgen.”