Het Gras

with Geen reacties

Door: Ludy van Dijk, 13 mei 2016

‘Het gras is verdort en de bloem valt af’. Zomaar een gedachte die al lopende door mijn hoofd gaat. De vorige avond hadden we, als pelgrims op weg naar Zwolle, elkaar verhalen verteld. Levensverhalen. Verlies en vreugde hadden elkaar afgewisseld. Verwacht, maar soms ook schrijnend en schokkend onverwacht was de dood om de hoek komen kijken. Ondanks verlies en verdriet liepen ze niet krom van ellende. Ze liepen hoogstens krom van de blaren en spierpijn.

Vanmorgen was ik met mijn sloffen de tuin in gelopen van het klooster. Oeps, was dat handig? Het gras was vast nat. De ondergrond was verrassend mosachtig zacht en voelde weldadig aan mijn voeten. Gehurkt op mijn knieën zag ik op elk grassprietje een glanzende druppel hangen. Ik wist dat als ik goed keek ik mezelf erin kon zien. De ochtenddauw was gevangen door het gras.

Lopend op de dijk, uitkijkend over het land van Salland zie ik velden overdadig begroeid met het jonge groene gras. Toch jammer dat het gras zo snel vergeleken wordt met het korte leven en als onbeduidend gezien wordt. In de verte zie ik paar mooie Lakenvelders. Het gras heeft een zacht bedje voor ze gemaakt waarop ze zo meteen al herkauwen van de warme voorjaarszon genieten.

Om mijn blaar op mijn kleine teen te vergeten probeer ik mijn aandacht te verleggen. Vele soorten gras komen er al lopend voorbij. Kort, maar ook lang wuivend waar je de wind doorheen ziet waaien. Een grasje met een bloempje, alle kleuren, geel, roze, blauw, wit. Een dartelende vlinder in de verte.

Dit is een verkorte versie van Ludy’s pelgrimservaringen tijdens Navolging 2016.
Voor de gehele blog zie:
https://bluestories.wordpress.com/

gf1

gras foto 1